پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۷

ای درد و غم تو راحت جان و تنم

دانی ز چه شکوه از فراقت نکنم

از بس که به لب آمد و برگشت ز بیم

پای به لب آمدن ندارد سخنم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۹گویم که دری زوصل اگر باز کنم
  2. شمارهٔ ۱۳۰دی با کوری کش از خسان می بینم
  3. شمارهٔ ۱۳۱ای کوی تو درد و غم فراوان بردیم
  4. شمارهٔ ۱۳۲تا از سر کوی آن صنم دور شدیم
  5. شمارهٔ ۱۳۳ما چشم ز جستجوی درمان پوشیم
  6. شمارهٔ ۱۳۴در چیدم دوش از خلایق دامن
  7. شمارهٔ ۱۳۵در دادن دل به زلفت ای عهد شکن
  8. شمارهٔ ۱۳۶خورشید من آن جهان به رویش روشن
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.