پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۴

از دوری آفتاب عالم سوزم

وز تیرگی بخت بلا اندوزم

روز از شب و شب ز روز نشناختمی

گر تیره تر از شبم نبودی روزم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۶بر خاک کف پای تو چون رخ نالم
  2. شمارهٔ ۱۲۷ای درد و غم تو راحت جان و تنم
  3. شمارهٔ ۱۲۸چون کوه گران نمود اصفاهانم
  4. شمارهٔ ۱۲۹گویم که دری زوصل اگر باز کنم
  5. شمارهٔ ۱۳۰دی با کوری کش از خسان می بینم
  6. شمارهٔ ۱۳۱ای کوی تو درد و غم فراوان بردیم
  7. شمارهٔ ۱۳۲تا از سر کوی آن صنم دور شدیم
  8. شمارهٔ ۱۳۳ما چشم ز جستجوی درمان پوشیم
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.