پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۱

روزی که ز روح بند تن بردارم

دانی ز چه باز دیده تر دارم

تا بهر نثار تو ز نو جان یابم

من چشم براه روز محشر دارم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۳گر بینم یار وگر نبینم میرم
  2. شمارهٔ ۱۲۴از دوری آفتاب عالم سوزم
  3. شمارهٔ ۱۲۵حال دل از آن بهانه جو می پرسم
  4. شمارهٔ ۱۲۶بر خاک کف پای تو چون رخ نالم
  5. شمارهٔ ۱۲۷ای درد و غم تو راحت جان و تنم
  6. شمارهٔ ۱۲۸چون کوه گران نمود اصفاهانم
  7. شمارهٔ ۱۲۹گویم که دری زوصل اگر باز کنم
  8. شمارهٔ ۱۳۰دی با کوری کش از خسان می بینم
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.