مناجات شمارهٔ ۱۰۲

ادامه‌ی مناجات نامه

1. مناجات شمارهٔ ۱۰۴الهی کاشکی عبدالله خاک بودی تا نامش از دفتر وجود پاک بودی.
2. مناجات شمارهٔ ۱۰۵الهی اگر کاسنی تلخست از بوستان است و اگر عبدالله مُجرمست از دوستان است.
3. مناجات شمارهٔ ۱۰۶الهی چون آتش فراق داشتی دوزخ پُر آتش از چه افراشتی.
4. مناجات شمارهٔ ۱۰۷الهی چون سگ را در این درگاه بار است و سنگر او دیدار است عبدالله را با نا امیدی چه کار است.
5. مناجات شمارهٔ ۱۰۸الهی گوهر اصطفا در دامن آدم تو ریختی و گرد عصیان بر فرق ابلیس تو بیختی و این دو جنس مخالف را با هم آمیختی، از روی ادب اگر بد کردیم بر ما مگیر که گرد فتنه تو انگیختی.
6. مناجات شمارهٔ ۱۰۹الهی تو دوختی در پوشیدم و آنچه در جام ریختی نوشیدم هیچ نیامد از آنچه میکوشیدم.
7. مناجات شمارهٔ ۱۱۰الهی من غلام آن معصیتم که مرا بعذر آرد و ازآن طاعت بیزارم که مرا به عجُب آرد.
8. مناجات شمارهٔ ۱۱۱الهی گدای تو بکار خود شادان است، هر که گدای تو شد در دو عالم سلطان است.