اهریمن، «انگره‌مینو» در اوستا، مینوی ویرانگر و سرچشمه‌ی بدی، دروغ، بیماری و مرگ است. در اسطورهی زرتشتی، او به جهان نیک یورش می‌آورد و در پایان جهان شکست خواهد خورد.
دو مینو
در گاهان از دو مینوی همزاد سخن رفته است: «سپنته‌مینو» (مینوی افزاینده) و «انگره‌مینو» (مینوی ستیهنده) که یکی زندگی و دیگری نازندگی را برگزید. در متن‌های پهلوی پسین، اهریمن هم‌آورد اورمزد شمرده شد.
یورش و پایان
به روایت بندهش، اهریمن به آفرینش نیک یورش برد، گاو یکتاآفریده و کیومرث را کشت و دیوان و خرفستران را پدید آورد. اما در پایان زمان، با آمدن سوشیانت، شکست میخورد و جهان از بدی پاک میشود. در شاهنامه نیز اهریمن و دیوانش بارها پدیدار می‌شوند؛ از پسر اهریمن که سیامک را کشت تا اهریمنی که بر شانه‌های ضحاک بوسه زد.
پرسش‌های رایج
انگره‌مینو یعنی چه؟
«مینوی ستیهنده» یا ویرانگر؛ نام اوستایی اهریمن.
سرانجام اهریمن چه میشود؟
در اسطورهی زرتشتی، در پایان زمان شکست میخورد و بدی از جهان برمیافتد.
منابع
- اوستا، گاهان (یسنا ۳۰)
- بندهش
- مهرداد بهار، پژوهشی در اساطیر ایران