پرش به محتوای اصلی
یغمای جندقی یغمای جندقی

رباعیات

شمارهٔ ۲۰

لعلت که بشد امید و بیمش باقی است

اوصاف حسن رفت و ذمیمش باقی است

خون دو جهان بخورد یک کاسه و باز

زنقحبه همان دو قورت و نیمش باقی است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲دل در تابت ز پیچش دستار است
  2. شمارهٔ ۲۳سردار مرا بتی که هفت آمد و هشت
  3. شمارهٔ ۲۴سرمایه کاستی فزود من و تو است
  4. شمارهٔ ۲۵در بوس نهان ضنت لعلت فاش است
  5. شمارهٔ ۲۶تا چند به خود مهر و به یزدان کینت
  6. شمارهٔ ۲۷آن حسن بدیع را حسابی دگر است
  7. شمارهٔ ۲۸افزود اگرش به لاله سنبل چه کم است
  8. شمارهٔ ۲۹همت به دو کار بر یک انسان نگماشت
همه‌ی رباعیات ←

یغمای جندقی درباره‌ی یغمای جندقی

میرزا رحیم یغمای جَندَقی (۱۱۶۰ ـ ۱۲۳۸) فرزند حاج ابراهیم قلی متخلص به «یغما» از شعرای غزل‌سرای سده سیزدهم ایران در عهد محمد شاه قاجار است. وی در سال ۱۱۹۶ هجری قمری (۱۱۶۰ هجری شمسی) در دهکدهٔ خور و بیابانک، مرکز ولایت جندق به دنیا آمد. در هفت سالگی در بیرون ده شتر می‌چراند و معاش خانواده خود را تأمین می‌کرد. یغما در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.