پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

رباعیات

شمارهٔ ۵۹

جانا ز دوروزه دوریت دل ریش است

باز آی که جان سپردنم در پیش است

تو سهل گرفته‌ای ولیکن بر ما

زهرست جدای که کم آن بیش است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۱خود را ز هوس گاه می‌باید داشت
  2. شمارهٔ ۶۲دریاب که موسم جوانی بگذشت
  3. شمارهٔ ۶۳جانان شده‌ای به دیدن خود محتاج
  4. شمارهٔ ۶۴مجنون که گرفتار غم لیلی ماند
  5. شمارهٔ ۶۵ای هم‌نفسان به من اگر حرف زنید
  6. شمارهٔ ۶۶در ذات تو محو گشته کالذات شود
  7. شمارهٔ ۶۷امشب که به من غم تو هم‌منزل بود
  8. شمارهٔ ۶۸من عاشقم اصلاح مزاجم نکنید
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.