پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

رباعیات

شمارهٔ ۱۱

ای هم‌نفسان که یار غارید مرا

آن روز که تابوت برآرید مرا

اول زیر زمین سپارید مرا

آنگه به رحمتش گزارید مرا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳ای عشق گران‌قدر سبک‌سیر بیا
  2. شمارهٔ ۱۴مالید غم زمانه گوش دل ما
  3. شمارهٔ ۱۵رفت آنکه رخت پیش نظر بود مرا
  4. شمارهٔ ۱۶آن روز که درد هجر شد روزی ما
  5. شمارهٔ ۱۷یارن گویید شوخ طناز مرا
  6. شمارهٔ ۱۸تا کی به جهان کشیم تاب و تب را
  7. شمارهٔ ۱۹پروای رخ زرد کسی نیست
  8. شمارهٔ ۲۰دل رفت و به دل گشت به غم عیش و طرب
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.