شمارهٔ ۵۷
طالع‌نامه من بس که بلند افتاد است
در نوانخانهٔ نی نغمه به بند افتاد است
چشم بد دور که می‌سوزد و خوش می‌رقصد
آتش کیست که در جان سپند افتاد است
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۵۹دل برون از سینه کردم حسرت یاری نداشت
- شمارهٔ ۶۰از چه می‌رانی مرا از کوی خود جا تنگ نیست
- شمارهٔ ۶۱هلاک نرگس او در زمانه بسیار است
- شمارهٔ ۶۲هزار زخم توانم ز تیغ او برداشت
- شمارهٔ ۶۳هیچ رحمی به دل زار نکردی و گذشت
- شمارهٔ ۶۴بی تو امشب خون گریستم همنشینم شاهد است
- شمارهٔ ۶۵آنکه با مهر و وفا کار ندارد این است
- شمارهٔ ۶۶رفتم ز پیش پی شهادت
درباره‌ی واقف لاهوری
شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.