وطواط
شمارهٔ ۱ - در هجو ادیب صابر بن اسمعیل ترمذی
آن مخنث ادیبک صابر
هجو کردست بی سبب ما را
پُر ز گُه کردمی دهانش ، اگر
ببرد کس به بصره خرما را
وطواط
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۳ - در مدح امیر داد مرضیای مرتضی نیابت سلطان شرق را
- شمارهٔ ۴ - در مرثیۀ نصرة الدین اتسزز مرگ شاهزاده نصرة الدین
- شمارهٔ ۵ - در مرثیۀ جمال الدین یوسفاز وفات جمال الدین یوسف
- شمارهٔ ۶ - در حق شمس الدین وزیرای شمی دین جمال تو اصل سعادتست
- شمارهٔ ۷ - نیز در حق شمس الدین وزیرای شمس دین ، امیر تویی بر مراد دل
- شمارهٔ ۸ - در حق تاج الدیز وزیرتاج دولت ، تویی که بر سر چرخ
- شمارهٔ ۹ - در مدح امام حمیدالدین ابوبکر بن عمر محمودیحمیدالدین ، در انواع محامد
- شمارهٔ ۱۰ - در حق ملک نیمروزنه من از آسمان گردنده
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.