پرش به محتوای اصلی
وطواط وطواط

قصاید

شمارهٔ ۱۹۹ - نیز در ستایش اتسز

ای همایون در تو کعبهٔ بهروزی

رایت عالی تو آیت پیروزی

گشت بهروز هر آن کس که بتو پیوست

خدمتت نیست مگر مایهٔ بهروزی

روزی خلق زمین نیست مگر از تو

آسمان ، ملکا ، کز تو بود روزی

پشت ملکی و همی ملک بیفزاری

روی شرعی و همی شرع بیفروزی

کار ناصح بکف راد همی سازی

جان حاسد بتف تیغ همی سوزی

تیغ چو گه حمله بکف گیری

مرگ را غارت ارواح بیآموزی

تو بنیزه همه جز سینه نمی دری

تو بپیکان همه جز دیده نمی دوزی

بیکی تیر ، که در حرب بیندازی

بی عدد کینه ز بدخواه بیندوزی

مال ایام باحرار همی بخشی

وام احرار ز ایام همی توزی

بندهٔ دست تو و چاکر جودتست

ابر نوروزی و باران شبانروزی

عید و نوروز اگر نیست ، تو باقی مان

که جهان را بکرم عیدی و نوروزی

ادامه‌ی قصاید

  1. شمارهٔ ۲۰۱ - در مدح اتسزنگارینا ، به هر معنی تمامی
  2. شمارهٔ ۲۰۲ - در مدح ملک اتسزعشق جانان غایت مقصود جان گردد همی
  3. شمارهٔ ۲۰۳ - در مدح شمس الدین وزیرصدرا ، مساعی تو مؤید بود همی
  4. شمارهٔ ۲۰۴ - درمدح تاج الدین رافع بن علی شیبانیای پناه همه مسلمانی
  5. شمارهٔ ۲۰۵ - در مدح ملک اتسزدر آمد از غم تو ، ای بخوبی ارزانی
  6. شمارهٔ ۲۰۶ - نیز در مدح ملک اتسززهی جاهت فریدونی ، زهی ملکت سلیمانی
  7. شمارهٔ ۲۰۷ - در مدح ضیاء الدین علی بن جعفرضیاء الدین، ترا در کامرانی
  8. شمارهٔ ۲۰۸ - در ستایش ملک اتسزای بازوی شریعت از اقبال تو قوی
همه‌ی قصاید ←

وطواط درباره‌ی وطواط

امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.