پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۲۶۱کیست عارف؟ آنکه نشناسد به جز حق دیگری
  2. شمارهٔ ۲۶۲برای یک لب نان دربدر چه میگردی؟
  3. شمارهٔ ۲۶۳چو خشتی کز بنا افتد، زهر افتادن دندان
  4. شمارهٔ ۲۶۴ز بس کاهید جسم زار من از درد پنهانی
  5. شمارهٔ ۲۶۵در دیده غبارم ز چه ره یافته، دانی؟
  6. شمارهٔ ۲۶۶دیدن بدستیاری عینک، ندیدنست
  7. شمارهٔ ۲۶۷هجوم خط مشکین نیست بر سیب زنخدانش
  8. شمارهٔ ۲۶۸به دوست روی دو عالم تو آشنای که‌ای
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.