پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۳۸

در سرابستان گیتی چون شراب زرد باش

غیر را درمان و خود همرنگ اهل درد باش

چند باشی موج گرداب علایق پروری؟

از حبابی کم نه ای، در بحر هستی فرد باش

خود مجو نفعی، اگر نقشت به کام دل نشست

فیض بخش دیگران چون کعبتین نرد باش

سیر عالم گر هوس داری، مزن بیهوده گام

در پس زانوی دل بنشین و عالمگرد باش

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۴۰انگیخت شراب از رخ زیبای تو آتش
  2. شمارهٔ ۴۴۱کسی کو را نباشد طاقت یک میل ره رفتن
  3. شمارهٔ ۴۴۲ای دل مزن گام هوس، چون نیست یک مو دسترس
  4. شمارهٔ ۴۴۳از کف رغبت نداد، ساغر آیینه را
  5. شمارهٔ ۴۴۴کسی نگفت که چون گل همیشه عریان باش
  6. شمارهٔ ۴۴۵تا به کی باشی گرفتار امید؟
  7. شمارهٔ ۴۴۶شب در آغوش نظر بود سراپای تنش
  8. شمارهٔ ۴۴۷دلم از روی تو خوش، خاطرم از موی تو خوش
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.