شمارهٔ ۱ - باده پیش آر
ساقیا پیش آر باز آن آب آتش‌فام را
جام‌گردان کن ببر غم‌های بی‌انجام را
زآنکه ایام نشاط و عشرت و شادی شده است
بد بود بیهوده ضایع کردن این ایام را
مجلسی درساز در بستان و هر سویی نشان
لعبتان گلرخ و حوران سیم‌اندام را
باده پیش‌آور که هنگام است اینک باده را
هیچگون روی محابا نیست این هنگام را
خام‌طبع است آنکه می‌گوید بچنگ و کف نگیر
زلفکان خم‌خم و جام نبید خام را
مجلس عیش و طرب برساز و چون برساختی
پیش‌خوان آن مطرب مه‌روی طوبیٖ‌نام را
هر کجا طوبیٖ بود آنجا بود خلد برین
نزد ما پیغمبر آورده است این پیغام را