پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۷۲

ننشین بنشین وز همه عالم برخیز

عالم چه بود ز بود عالم برخیز

در کتم عدم بیا و با ما بنشین

از بود وجود خویشتن هم برخیز

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۷۴با ریش سفید میر رعناست هنوز
  2. رباعی شمارهٔ ۱۷۵ممکن ز وجود هستی ای دارد و بس
  3. رباعی شمارهٔ ۱۷۶ما عاشق و رندیم ز طامات مپرس
  4. رباعی شمارهٔ ۱۷۷خوش علم شریفی است نکو می ‌جویش
  5. رباعی شمارهٔ ۱۷۸رندانه بیا جام می صاف بنوش
  6. رباعی شمارهٔ ۱۷۹بردار نقاب و می نگر آن رویش
  7. رباعی شمارهٔ ۱۸۰کو دل که بداند نفسی اسرارش
  8. رباعی شمارهٔ ۱۸۱مخلوق خدا همه نکو می دارش
همه‌ی رباعیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.