پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۷۷

خوش علم شریفی است نکو می ‌جویش

این علم وی است رو از او می‌ جویش

آن زلف نگار ما به دست آر چنان

سودازدگان مو به مو می ‌جویش

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۷۹بردار نقاب و می نگر آن رویش
  2. رباعی شمارهٔ ۱۸۰کو دل که بداند نفسی اسرارش
  3. رباعی شمارهٔ ۱۸۱مخلوق خدا همه نکو می دارش
  4. رباعی شمارهٔ ۱۸۲این جام و شراب جسم و جان دریابش
  5. رباعی شمارهٔ ۱۸۳گفتم که دلم گفت که ویران کنمش
  6. رباعی شمارهٔ ۱۸۴مجموع حروف یک الف می خوانش
  7. رباعی شمارهٔ ۱۸۵ترسان ترسان همی روم بر اثرش
  8. رباعی شمارهٔ ۱۸۶گر معنی تنزیل بداند حافظ
همه‌ی رباعیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.