پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۷۵

ممکن ز وجود هستی ای دارد و بس

نقشی ز خیال خویش می آرد و بس

بلبل ز گلشن نسیم بوئی یابد

یعنی رخ خود به خار می خارد و بس

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۷۷خوش علم شریفی است نکو می ‌جویش
  2. رباعی شمارهٔ ۱۷۸رندانه بیا جام می صاف بنوش
  3. رباعی شمارهٔ ۱۷۹بردار نقاب و می نگر آن رویش
  4. رباعی شمارهٔ ۱۸۰کو دل که بداند نفسی اسرارش
  5. رباعی شمارهٔ ۱۸۱مخلوق خدا همه نکو می دارش
  6. رباعی شمارهٔ ۱۸۲این جام و شراب جسم و جان دریابش
  7. رباعی شمارهٔ ۱۸۳گفتم که دلم گفت که ویران کنمش
  8. رباعی شمارهٔ ۱۸۴مجموع حروف یک الف می خوانش
همه‌ی رباعیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.