پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۳۹

بر تخت ولایت آن ولی شاه بود

باطن شمس است و ظاهرا ماه بود

نوری که از این هر دو نصیبی دارد

روشن بنگر که نعمت الله بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۴۱با حکمت ما نصیر طوسی چه بود
  2. رباعی شمارهٔ ۱۴۲رندی که ز هر دو کون یکتا گردد
  3. رباعی شمارهٔ ۱۴۳یاری که چو ما لطف الهی دارد
  4. رباعی شمارهٔ ۱۴۴دل میل به صحبت نگاری دارد
  5. رباعی شمارهٔ ۱۴۵بر خاک درش هر که مقامی دارد
  6. رباعی شمارهٔ ۱۴۶محبوب جمال خود به آدم بخشید
  7. رباعی شمارهٔ ۱۴۷بودش به کمال خویش بودم بخشید
  8. رباعی شمارهٔ ۱۴۸در هر آنی مرا عطائی بخشید
همه‌ی رباعیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.