پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۸

ما حبابیم و عین ما دریا

نظری کن به عین ما در ما

بندهٔ حضرت خداوندیم

به جمال و کمال بی همتا

آینه گر هزار می نگرم

در همه دیده می شود اسما

عالم از نور او شده روشن

نظری کن به دیدهٔ بینا

بر در او رو خوشی بنشین

گر کنی میل جنت الماوی

دُرد دردش بنوش خوش می باش

تا بیابی تو ذوق بودردا

عارفانه به نور او دیدیم

نعمت الله در همه اشیا

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۷۰دردمندانیم و مانده بی دوا
  2. غزل شمارهٔ ۷۱در آ با ما درین دریا و خوش بنشین به چشم ما
  3. غزل شمارهٔ ۷۲رندیم و دگر مستیم تا باد چنین بادا
  4. غزل شمارهٔ ۷۳ساقی ز کرم نواخت ما را
  5. غزل شمارهٔ ۷۴عقل برو برو برو عشق بیا بیا بیا
  6. غزل شمارهٔ ۷۵به سر خواجه کلان که مرا
  7. غزل شمارهٔ ۷۶ظهور سلطنت عشق اوست در دو سرا
  8. غزل شمارهٔ ۷۷موج است و حباب و آب و دریا
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.