پرش به محتوای اصلی
سیف فرغانی سیف فرغانی

رباعیات

شمارهٔ ۷

جعفر که ز رخ ماه تمامی دارد

در شهر به لطف و حسن نامی دارد

با لشکر حُسن در میان خوبان

زآنست مظفّر که حسامی دارد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹شب نیست که از غمت دلم جوش نکرد
  2. شمارهٔ ۱۰عشقت جگرم خورد و به دل روی آورد
  3. شمارهٔ ۱۱عشقت که به دل گرفته‌ام چون جانش
  4. شمارهٔ ۱۲خط تو که ننوشت کسی زآن‌سان خوش
  5. شمارهٔ ۱۳ای من همه بد کرده و دیده ز تو نیک
  6. شمارهٔ ۱۴ای کرده غم عشق تو غمخواری دل
  7. شمارهٔ ۱۵بر کردهٔ خویشتن چو بگمارم چشم
  8. شمارهٔ ۱۶دل را چو به عشق تو سپردم چه کنم
همه‌ی رباعیات ←

سیف فرغانی درباره‌ی سیف فرغانی

سیف الدین ابوالمحامد محمد الفرغانی از شاعران عالیقدر نیمهٔ دوم قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری است. وی بعد از خروج از زادگاه خود (فرغانه) مدتی در آذربایجان و بلاد روم و آسیای صغیر به سر برده است. به طوری که از آثار او استنباط می‌شود وی اهل تصوف و عرفان بوده و سالها به کسب کمالات معنوی و سیر و سیاحت پرداخته است. مجموعه...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.