پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۷۲

آن روز که بیش با من او را کینست

بیشش بر من کرامت تمکینست

گویم به زبان نخواهمش گر دینست

شوخیست که می کنم چه جای اینست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۷۴آنکس که سرت برید غمخوار تو اوست
  2. رباعی شمارهٔ ۷۵آنکس که به یاد او مرا کار نکوست
  3. رباعی شمارهٔ ۷۶ایام درشت رام بهرام شه‌ست
  4. رباعی شمارهٔ ۷۷هر چند بلای عشق دشمن کامیست
  5. رباعی شمارهٔ ۷۸در دام تو هر کس که گرفتارترست
  6. رباعی شمارهٔ ۷۹چندان چشمم که در غم هجر گریست
  7. رباعی شمارهٔ ۸۰گویند که راستی چو زر کانیست
  8. رباعی شمارهٔ ۸۱کمتر ز من ای جان به جهان خاکی نیست
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.