پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۹۸

تا هشیاری به طعم مستی نرسی

تا تن ندهی به جان پرستی نرسی

تا در ره عشق دوست چون آتش و آب

از خود نشوی نیست به هستی نرسی

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۰۰تا چند ز جان مستمند اندیشی
  2. رباعی شمارهٔ ۴۰۱ای عود بهشت فعل بیدی تا کی
  3. رباعی شمارهٔ ۴۰۲بیداد تو بر جان سنایی تا کی
  4. رباعی شمارهٔ ۴۰۳گر دنیا را به خاشه‌ای داشتمی
  5. رباعی شمارهٔ ۴۰۴می خور که ظریفان جهان را دردی
  6. رباعی شمارهٔ ۴۰۵گر آمدنم ز من بدی نامدمی
  7. رباعی شمارهٔ ۴۰۶گر من سر ناز هر خسی داشتمی
  8. رباعی شمارهٔ ۴۰۷گر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.