پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۰۱

ای عود بهشت فعل بیدی تا کی

وی ابر امید ناامیدی تا کی

کردی بر من کبود رخ زرد آخر

ای سرخ سیاه گر سپیدی تا کی

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۰۳گر دنیا را به خاشه‌ای داشتمی
  2. رباعی شمارهٔ ۴۰۴می خور که ظریفان جهان را دردی
  3. رباعی شمارهٔ ۴۰۵گر آمدنم ز من بدی نامدمی
  4. رباعی شمارهٔ ۴۰۶گر من سر ناز هر خسی داشتمی
  5. رباعی شمارهٔ ۴۰۷گر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی
  6. رباعی شمارهٔ ۴۰۸ای شمع ترا نگفتم از نادانی
  7. رباعی شمارهٔ ۴۰۹ای آنکه مرا به جای عقل و جانی
  8. رباعی شمارهٔ ۴۱۰پرسی که ز بهر مجلس افروختنی
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.