پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۹۶

گشتم ز غم فراق دیبا دوزی

چون سوزن و در سینهٔ سوزن سوزی

باشد که مرا به قول نیک آموزی

چون سوزن خود به دست گیرد روزی

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۹۸تا هشیاری به طعم مستی نرسی
  2. رباعی شمارهٔ ۳۹۹در خدمت ما اگر زمانی باشی
  3. رباعی شمارهٔ ۴۰۰تا چند ز جان مستمند اندیشی
  4. رباعی شمارهٔ ۴۰۱ای عود بهشت فعل بیدی تا کی
  5. رباعی شمارهٔ ۴۰۲بیداد تو بر جان سنایی تا کی
  6. رباعی شمارهٔ ۴۰۳گر دنیا را به خاشه‌ای داشتمی
  7. رباعی شمارهٔ ۴۰۴می خور که ظریفان جهان را دردی
  8. رباعی شمارهٔ ۴۰۵گر آمدنم ز من بدی نامدمی
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.