پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۱۰

تا چند ز سودای جهان پیمودن

واندر بد و نیک جان و تن فرسودن

چون رزق نخواهدت ز رنج افزودن

بگزین ز جهان نشستن و آسودن

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۱۲گر شاد نخواهی این دلم شاد مکن
  2. رباعی شمارهٔ ۳۱۳فرمان حسود فتنه‌انگیز مکن
  3. رباعی شمارهٔ ۳۱۴تا با خودی ارچه همنشینی با من
  4. رباعی شمارهٔ ۳۱۵گه بردوزی به دامنم بر دامن
  5. رباعی شمارهٔ ۳۱۶اکنون که ستد هوای تو داد از من
  6. رباعی شمارهٔ ۳۱۷گه یار شوی تو با ملامت‌گر من
  7. رباعی شمارهٔ ۳۱۸با من شب و روز گرم بودی به سخن
  8. رباعی شمارهٔ ۳۱۹ای چون گل نوشکفته برطرف چمن
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.