پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۹۷

مانندهٔ باد اگر چه بی‌پا و سریم

پیوسته چو آتش ره بالا سپریم

زان پیش که رخت ما سوی خاک کشند

ما خاک فروشیم و بدان آب خوریم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۹۹ای روی تو پاکیزه‌تر از کف کلیم
  2. رباعی شمارهٔ ۳۰۰قائم به خودی از آن شب و روز مقیم
  3. رباعی شمارهٔ ۳۰۱قلاشانیم و لاابالی حالیم
  4. رباعی شمارهٔ ۳۰۲هستیم ز بندگیت ما شاد ای جان
  5. رباعی شمارهٔ ۳۰۳اکنون که ز دونی ای جهان گذران
  6. رباعی شمارهٔ ۳۰۴عقلی که خلاف تو گزیدن نتوان
  7. رباعی شمارهٔ ۳۰۵یک شب غم هجران تو ای جان جهان
  8. رباعی شمارهٔ ۳۰۶گه سوی من آیی از لطیفی پویان
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.