پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۴۸

آن روز که شیر خوردم از دایهٔ عشق

از صبر غنی شدم به سرمایهٔ عشق

دولت که فگند بر سرم سایهٔ عشق

بر من به غلط ببست پیرایهٔ عشق

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۵۰ای آصف این زمانه از خاطر پاک
  2. رباعی شمارهٔ ۲۵۱زین پیش به شبهای سیاه شبه‌ناک
  3. رباعی شمارهٔ ۲۵۲ناید به کف آن زلف سمن مال به مال
  4. رباعی شمارهٔ ۲۵۳هر چند شدم ز عشق تو خوار و خجل
  5. رباعی شمارهٔ ۲۵۴ای عهد تو عهد دوستان سر پل
  6. رباعی شمارهٔ ۲۵۵از گفتهٔ بد گوی تو چون هر عاقل
  7. رباعی شمارهٔ ۲۵۶با چهرهٔ آن نگار خندان ای گل
  8. رباعی شمارهٔ ۲۵۷ای عمر عزیز داده بر باد ز جهل
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.