پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۱۳

ای چون هستی برده دل من به هوس

چون نیستیم غم فراق تو نه بس

گر چون هستی به دستت آرم زین پس

پنهان کنمت چو نیستی از همه کس

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۱۵اندر طلبت هزار دل کرد هوس
  2. رباعی شمارهٔ ۲۱۶شمعی که چو پروانه بود نزد تو کس
  3. رباعی شمارهٔ ۲۱۷بادی که بیاوری به ما جان چو نفس
  4. رباعی شمارهٔ ۲۱۸ای تن وطن بلای آن دلکش باش
  5. رباعی شمارهٔ ۲۱۹ای گشته دل و جان من از عشق تو لاش
  6. رباعی شمارهٔ ۲۲۰با من ز دریچه‌ای مشبک دلکش
  7. رباعی شمارهٔ ۲۲۱ای عارض گل پوش سمن پاش تو خوش
  8. رباعی شمارهٔ ۲۲۲بر طرف قمر نهاده مشک و شکرش
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.