پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۰۷

آسیمه سران بی‌نواییم هنوز

با شهوتها و با هواییم هنوز

زین هر دو پی هم بگراییم هنوز

از دوست بدین سبب جداییم هنوز

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۰۹ای در سر زلف تو صبا عنبر بیز
  2. رباعی شمارهٔ ۲۱۰درد دلم از طبیب بیهوده مپرس
  3. رباعی شمارهٔ ۲۱۱ای دیده ز هر طرف که برخیزد خس
  4. رباعی شمارهٔ ۲۱۲خواندیم گرسنه ما ز دل یار هوس
  5. رباعی شمارهٔ ۲۱۳ای چون هستی برده دل من به هوس
  6. رباعی شمارهٔ ۲۱۴ای من به تو زنده همچو مردم به نفس
  7. رباعی شمارهٔ ۲۱۵اندر طلبت هزار دل کرد هوس
  8. رباعی شمارهٔ ۲۱۶شمعی که چو پروانه بود نزد تو کس
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.