پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۰۲

نادیده ترا چو راه را کردم باز

پیوسته شدم با غم و بگسسته ز ناز

دل نزد تو بگذاشتم ای شمع طراز

تا خسته دل از تو عذر من خواهد باز

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۰۴عقلی که همیشه با روانی دمساز
  2. رباعی شمارهٔ ۲۰۵شب گشت ز هجران دل فروزم روز
  3. رباعی شمارهٔ ۲۰۶ای گلبن نابسوده او باش هنوز
  4. رباعی شمارهٔ ۲۰۷آسیمه سران بی‌نواییم هنوز
  5. رباعی شمارهٔ ۲۰۸بر چرخ نهاده پای بستیم هنوز
  6. رباعی شمارهٔ ۲۰۹ای در سر زلف تو صبا عنبر بیز
  7. رباعی شمارهٔ ۲۱۰درد دلم از طبیب بیهوده مپرس
  8. رباعی شمارهٔ ۲۱۱ای دیده ز هر طرف که برخیزد خس
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.