پرش به محتوای اصلی
صامت بروجردی صامت بروجردی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰

همین بود سبب دیر آشنایی ما

که زود گل نکند آتش جدایی ما

چه دیده‌ایم ندانم ز عشق‌بازی تو

چه جسته تو ندانم ز بی‌وفایی ما

به زیر خنجر آن شوخ عجز و لابه مکن

دلا عبث مشکن کاسه گدایی ما

به رفع تهتم قتلم سیاه‌پوش شده است

دو چشم شوخ تویعنی بود عزایی ما

در آن مقام که از صرف عمر می‌پرسند

تو هم بگوی که (صامت) بود فدایی ما

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲ای خوش آن روز که دل به هر غمت جایی داشت
  2. شمارهٔ ۱۳به دامنم نبود گر دل فکار منست
  3. شمارهٔ ۱۴اختلاف اهل دل خوبس اهل دل کجاست
  4. شمارهٔ ۱۵از تیر خطا کردن تو دل گله‌مند است
  5. شمارهٔ ۱۶تبسم لبت از لعل آبدارتر است
  6. شمارهٔ ۱۷خنده‌ات نوش لب ز آب بقا شیرین‌تر است
  7. شمارهٔ ۱۸اطراف رخت را خط شبرنگ گرفته است
  8. شمارهٔ ۱۹ز خوب و زشت جهان یار ما به ما کافی است
همه‌ی غزلیات ←

صامت بروجردی درباره‌ی صامت بروجردی

میرزا محمد باقر صامت بروجردی معروف به صامت بروجردی و متخلص به صامت (۱۲۶۳-۱۳۳۳ قمری تولد و وفات در بروجرد)، یکی از شاعران مذهبی و مدیحه سرایان قرن سیزدهم و چهاردهم ایران است. بیشتر آثار صامت بروجردی را مرثیه‌های مذهبی در ستایش امامان شیعه و نیز نوحه‌ها و اشعاری در توصیف عاشورا تشکیل می‌دهد. دیوان وی مشتمل بر انواع شعرها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.