پرش به محتوای اصلی
سلمان ساوجی سلمان ساوجی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۵۴

سیمین ز نخت که جان از آن بنماید

سییبی است که دانه از میان بنماید

در خنده به نار دانه ماند لب تو

کز دانه لعلش استخوان بنماید

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۵۶این عمر نگر چه محنت افزای آمد
  2. رباعی شمارهٔ ۵۷در وصف لبت نطق زبان بسته بود
  3. رباعی شمارهٔ ۵۸آن را که می و مطرب دلکش باشد
  4. رباعی شمارهٔ ۵۹گل زر به کف و شراب در سر دارد
  5. رباعی شمارهٔ ۶۰چون قسم تو آنچه عدل قسمت فرمود،
  6. رباعی شمارهٔ ۶۱دی سرو به باغ سرفرازی می‌کرد
  7. رباعی شمارهٔ ۶۲زلف سیهت که بر مهت می‌پوید
  8. رباعی شمارهٔ ۶۳هر لحظه ز من ناله نو می‌خیزد
همه‌ی رباعیات ←

سلمان ساوجی درباره‌ی سلمان ساوجی

خواجه جمال الدین سلمان ابن خواجه علاءالدین محمد مشهور به سلمان ساوجی در دههٔ اول قرن هشتم هجری در ساوه متولد شد. وی ابتدا در خدمت خواجه غیاث الدین محمد و سلطان ابوسعید بهادر خان بوده و پس ازبر هم خوردن اساس سلطنت ایلخانان واقعی به خدمت امرای جلایر پیوست. دلشاد خاتون همسر شیخ حسن بزرگ نسبت به سلمان کمال توجه و محبت را د...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.