پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

رباعیات

شمارهٔ ۶۹

در عشق کجا دمی به عشرت بودم؟

دایم هدف تیر ملامت بودم

تیغش به سرم رسید و از پای گذشت

افسوس که سخت تیزدولت بودم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۱از صحبت آن رشک ملک می ترسم
  2. شمارهٔ ۷۲ای حاصل دور سال و ماه عالم
  3. شمارهٔ ۷۳خود را چه اسیر غم ایام کنم؟
  4. شمارهٔ ۷۴دستی به چمن دراز بر گل نکنم
  5. شمارهٔ ۷۵نه دل که چو گل به پیش یاری داریم
  6. شمارهٔ ۷۶ما حاصل شاخسار خشکی داریم
  7. شمارهٔ ۷۷ای آنکه ترا مدح و ثنا می گویم
  8. شمارهٔ ۷۸آسوده نه ایم یک زمان از رفتن
همه‌ی رباعیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.