پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

رباعیات

شمارهٔ ۴۳

بی تاب و تبم چو شمع تن می میرد

می میرم اگر آتش من می میرد

از آتش دوزخ دل ما را چه غم است

هندو ز برای سوختن می میرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۵درهم دلم از بودن شهر و ده شد
  2. شمارهٔ ۴۶از شوق تو خون در دل گل می جوشد
  3. شمارهٔ ۴۷آن بلبل مستم که خروشم بردند
  4. شمارهٔ ۴۸الماس به زخم دل فگاران ریزند
  5. شمارهٔ ۴۹جمعی که به هند رانده از ایرانند
  6. شمارهٔ ۵۰در خانه مرا نه بیم ماند و نه امید
  7. شمارهٔ ۵۱ماییم درین گلشن پر بیم و امید
  8. شمارهٔ ۵۲ای خواجه ترا چه پیرهن می باید؟
همه‌ی رباعیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.