پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

رباعیات

شمارهٔ ۴۷

آن بلبل مستم که خروشم بردند

ذوق سخن از لب خموشم بردند

در عالم غفلتم عجب ذوقی بود

افسوس که آن پنبه ز گوشم بردند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۹جمعی که به هند رانده از ایرانند
  2. شمارهٔ ۵۰در خانه مرا نه بیم ماند و نه امید
  3. شمارهٔ ۵۱ماییم درین گلشن پر بیم و امید
  4. شمارهٔ ۵۲ای خواجه ترا چه پیرهن می باید؟
  5. شمارهٔ ۵۳در باغ، رخت چو سوی گل می آید
  6. شمارهٔ ۵۴صبح است و نوای بلبلی می آید
  7. شمارهٔ ۵۵هرکس درِ کینه زد، دل‌آزاری دید
  8. شمارهٔ ۵۶عید است، دکان زهد را تخته کنید
همه‌ی رباعیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.