صفی علیشاه
۱۰- آیات ۱۱۴ تا ۱۲۲
وَ لَقَدْ مَنَنّٰا عَلیٰ مُوسیٰ وَ هٰارُونَ (۱۱۴) وَ نَجَّیْنٰاهُمٰا وَ قَوْمَهُمٰا مِنَ اَلْکَرْبِ اَلْعَظِیمِ (۱۱۵) وَ نَصَرْنٰاهُمْ فَکٰانُوا هُمُ اَلْغٰالِبِینَ (۱۱۶) وَ آتَیْنٰاهُمَا اَلْکِتٰابَ اَلْمُسْتَبِینَ (۱۱۷) وَ هَدَیْنٰاهُمَا اَلصِّرٰاطَ اَلْمُسْتَقِیمَ (۱۱۸) وَ تَرَکْنٰا عَلَیْهِمٰا فِی اَلْآخِرِینَ (۱۱۹) سَلاٰمٌ عَلیٰ مُوسیٰ وَ هٰارُونَ (۱۲۰) إِنّٰا کَذٰلِکَ نَجْزِی اَلْمُحْسِنِینَ (۱۲۱) إِنَّهُمٰا مِنْ عِبٰادِنَا اَلْمُؤْمِنِینَ (۱۲۲)
و بحقیقت منت نهادیم بر موسی و هارون (۱۱۴) و نجات دادیم آن دو تا را و قومشان را از غمی بزرگ (۱۱۵) و یاری کردیم ایشان را پس بودند ایشان غالبان (۱۱۶) و دادیم آن دو را کتابی واضح (۱۱۷) و هدایت کردیم آن دو تا را راه راست (۱۱۸) و وا گذاشتیم بر ایشان در پیشینیان (۱۱۹) سلام بر موسی و هارون (۱۲۰) بدرستی که ما همچنین پاداش دهیم نیکوکاران را (۱۲۱) بدرستی که آن دوتااند از بندگان ما که گروندگانند (۱۲۲)
موسی و هارون بر آنها منّتی
ما نهادیم از نشان رحمتی
هم خود و هم قومشان را بی ز بیم
باز برهاندیم از کرب عظیم
وَنَصَرْنَاهُم فَکَانُواْ غَالِبِین
هُم وَءَاتَینَا کِتَابَ الْمُستَبِین
راه بنمودیمشان بر راه راست
که به جنّت موصل آن هم بر لقاست
هم ثنای نیک ز ایشان در جهان
باز ما هِشتیم اندر امّتان
باد بر موسی و بر هارون سلام
هست این پاداش نیکان بالتمام
هر دو بودند از عباد مؤمنین
مر مصدّق بر همه احکام دین