پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۴۷

ای آنکه بجز تو هرگزم یار نبود

در شدت و محنتم نگهدار نبود

در مهلکه‌ها که بسته بد راه نجات

افتادم و جز توأم مدد کار نبود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۹یا‌رب همه عالم به پناهی نازند
  2. شمارهٔ ۵۰ای آنکه دل شکسته جای تو بود
  3. شمارهٔ ۵۱زاهد که مواعظش بجز نیش نبود
  4. شمارهٔ ۵۲ای برتر از آنکه برتو ادراک رسد
  5. شمارهٔ ۵۳هر کس که رهی گزید رهبر نشود
  6. شمارهٔ ۵۴درویش اگر فنای فی‌ الله شود
  7. شمارهٔ ۵۵رفتن بخرابات حسابی دارد
  8. شمارهٔ ۵۶میخانه ما گشاده با بی دارد
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.