پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۴۵۶

مرا که هست میسر سبو به دوش کشم

چرا کباده خمیازه تا به گوش کشم؟

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۴۵۸کجاست مشت زری تا چو گل به باد دهیم
  2. شمارهٔ ۴۵۹دل را ز زلف آن بت پرفن گرفته ام
  3. شمارهٔ ۴۶۰از بس که بی گمان به در دل رسیده ام
  4. شمارهٔ ۴۶۱جان دگر ز بوسه دلدار یافتم
  5. شمارهٔ ۴۶۲از جلوه ات ز هوش من زار می روم
  6. شمارهٔ ۴۶۳ما در جهان قرار اقامت نداده ایم
  7. شمارهٔ ۴۶۴ز اهل کرم به هند کسی را ندیده ایم
  8. شمارهٔ ۴۶۵پیوسته ما ز فکر دو عالم مشوشیم
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.