شمارهٔ ۳۶۲

ادامه‌ی مطالع

1. شمارهٔ ۳۶۴از ته دل نیست از همصحبتان رنجیدنش
2. شمارهٔ ۳۶۵یار گندم‌گون جوی نگذاشت در من عقل و هوش
3. شمارهٔ ۳۶۶در کهنسالی نیفتد کافر از سامان خویش!
4. شمارهٔ ۳۶۷حسن هیهات است بردارد نظر از روی خویش
5. شمارهٔ ۳۶۸صنوبر قامتی کز خاک می روید گرفتارش
6. شمارهٔ ۳۶۹در آن محفل که برخیزد نقاب از روی گلپوشش
7. شمارهٔ ۳۷۰تماشای جمال خود چنان برده است از هوشش
8. شمارهٔ ۳۷۱دل خونین چنان آمیخت با فولاد پیکانش