پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۳۶۷

حسن هیهات است بردارد نظر از روی خویش

گل ز شبنم می نهد آینه بر زانوی خویش

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۳۶۹در آن محفل که برخیزد نقاب از روی گلپوشش
  2. شمارهٔ ۳۷۰تماشای جمال خود چنان برده است از هوشش
  3. شمارهٔ ۳۷۱دل خونین چنان آمیخت با فولاد پیکانش
  4. شمارهٔ ۳۷۲قلم ماری است کز رشوت بود افسون گیرایش
  5. شمارهٔ ۳۷۳به دوری محو از خاطر نگردد قد رعنایش
  6. شمارهٔ ۳۷۴سلیمانی است حسن، انگشتری از حلقه مویش
  7. شمارهٔ ۳۷۵غوطه در زنگ زد آیینه روشن گهرش
  8. شمارهٔ ۳۷۶عمر گویی است سبک، قامت خم چوگانش
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.