پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۲۲۳

مرا از شکر نه کفران نعمت بسته لب دارد

که شکر آشکارا بویی از حسن طلب دارد

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۲۲۵که جز من می تواند تا مرا گرم سخن دارد؟
  2. شمارهٔ ۲۲۶به ظاهر چین در ابرو گرچه آن نازآفرین دارد
  3. شمارهٔ ۲۲۷نهان در پرده هر موی من آه آتشین دارد
  4. شمارهٔ ۲۲۸به هر رنگی که باشد دل، همان صورت جهان گیرد
  5. شمارهٔ ۲۲۹که دارم غیر خط تا از رخ او داد من گیرد؟
  6. شمارهٔ ۲۳۰من آن سیلم که منزل پیش راه من نمی گیرد
  7. شمارهٔ ۲۳۱به ماتم هر که کام خود ز افغان تلخ می سازد
  8. شمارهٔ ۲۳۲سیه مستان غفلت را فلک هشیار می سازد
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.