پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۲۱۸

به هرکس آسمان شد مهربان بیچاره می‌گردد

چو گل را باغبان بندد کمر آواره می‌گردد

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۲۲۰به می خشکی ز طبع زاهدان زایل نمی گردد
  2. شمارهٔ ۲۲۱ز نخل خشک مریم این رطب بر خاک می‌بارد
  3. شمارهٔ ۲۲۲ز بس اندیشه سرو از قامت آن دلربا دارد
  4. شمارهٔ ۲۲۳مرا از شکر نه کفران نعمت بسته لب دارد
  5. شمارهٔ ۲۲۴شود خونریزتر حسنی که عاشق بیشتر دارد
  6. شمارهٔ ۲۲۵که جز من می تواند تا مرا گرم سخن دارد؟
  7. شمارهٔ ۲۲۶به ظاهر چین در ابرو گرچه آن نازآفرین دارد
  8. شمارهٔ ۲۲۷نهان در پرده هر موی من آه آتشین دارد
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.