پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۱۷۰

ز پیری حاصل من مد آه است

که دود شمع کافوری سیاه است

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۱۷۲در چمن روزگار فال شکفتن خطاست
  2. شمارهٔ ۱۷۳حسن را با عشق شان دیگرست
  3. شمارهٔ ۱۷۴عشق هر چند مجازی است خوش است
  4. شمارهٔ ۱۷۵حسن در دوستی یگانه خوش است
  5. شمارهٔ ۱۷۶خشکی زهد از دماغم ابرهای تر نبرد
  6. شمارهٔ ۱۷۷عالمی را لعل او مست از شراب ناب کرد
  7. شمارهٔ ۱۷۸از تراش آن خط مشکین جلوه زان رخسار کرد
  8. شمارهٔ ۱۷۹منع ما کی می توان از دستبوس امروز کرد؟
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.