پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

ابیات منتسب

شمارهٔ ۲۰

تلاش بیهده ای می کند سر خورشید

ستاده (فتاده؟) است بلند، آستان حضرت دوست

ادامه‌ی ابیات منتسب

  1. شمارهٔ ۲۲شیرینی نشاط، جهان را گرفته است
  2. شمارهٔ ۲۳عکس رخ تو آینه را چون نگار بست
  3. شمارهٔ ۲۴موجی است که تاج از سر فغفور رباید
  4. شمارهٔ ۲۵کاکل چه گنه دارد، دستش ز قفا واکن
  5. شمارهٔ ۲۶به فریب کسی ز راه مرو
  6. شمارهٔ ۲۷آرزوی بوسه شسته است از دلم پیغام تلخ
  7. شمارهٔ ۲۸از نظر رفتی به راهت چشم حیران باز ماند
  8. شمارهٔ ۲۹تخم نیکی را زمین پاک، اکسیر بقاست
همه‌ی ابیات منتسب ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.