صائب
شمارهٔ ۲۸
از نظر رفتی به راهت چشم حیران باز ماند
آنقدر مرغ نگه پر زد که از پرواز ماند
صائب
ادامه‌ی ابیات منتسب
- شمارهٔ ۳۰سهل باشد بند کردن ناخنی در بیستون
- شمارهٔ ۳۱به فریاد کس از خواب صبوحی برنمی‌خیزد
- شمارهٔ ۳۲در آن گلشن که آید در سخن لعل گهربارش
- شمارهٔ ۳۳بهای بوسه‌اش سر می‌دهم چون زر نمی‌گیرد
- شمارهٔ ۳۴ز ابرو یک سر و گردن بلند افتاده مژگانش
- شمارهٔ ۳۵مرغ حسن از قفس خط سیه تنگ آمد
- شمارهٔ ۳۶آرزو خار و خسی نیست که آخر گردد
- شمارهٔ ۳۷نفس شمرده زن ای بلبل نوا پرداز
درباره‌ی صائب
ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.