پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

ابیات منتسب

شمارهٔ ۲۵

کاکل چه گنه دارد، دستش ز قفا واکن

هر فتنه که می بینم در زیر سرزلف است

ادامه‌ی ابیات منتسب

  1. شمارهٔ ۲۷آرزوی بوسه شسته است از دلم پیغام تلخ
  2. شمارهٔ ۲۸از نظر رفتی به راهت چشم حیران باز ماند
  3. شمارهٔ ۲۹تخم نیکی را زمین پاک، اکسیر بقاست
  4. شمارهٔ ۳۰سهل باشد بند کردن ناخنی در بیستون
  5. شمارهٔ ۳۱به فریاد کس از خواب صبوحی برنمی‌خیزد
  6. شمارهٔ ۳۲در آن گلشن که آید در سخن لعل گهربارش
  7. شمارهٔ ۳۳بهای بوسه‌اش سر می‌دهم چون زر نمی‌گیرد
  8. شمارهٔ ۳۴ز ابرو یک سر و گردن بلند افتاده مژگانش
همه‌ی ابیات منتسب ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.