پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۹۰۴

بهشت بر مژه تصویر می کند مهتاب

پیاله را قدح شیر می کند مهتاب

پیاله نوش و میندیش از حرارت می

که در شراب، طباشیر می کند مهتاب

نمی خرد به فروغی کتان توبه ما

درین معامله تقصیر می کند مهتاب

فروغ صحبت روشندلان غنیمت دان

پیاله گیر که شبگیر می کند مهتاب

در آن کسی که ننوشد پیاله ای، صائب

به حیرتم که چه تأثیر می کند مهتاب؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۹۰۶ز بس به می شدم آلوده چون سبوی شراب
  2. غزل شمارهٔ ۹۰۷بهار نغمه تر ساز می کند سیلاب
  3. غزل شمارهٔ ۹۰۸ندیده چشم چنین آهوی ختا در خواب
  4. غزل شمارهٔ ۹۰۹غضب ستیزه گر و عقل قهرمان در خواب
  5. غزل شمارهٔ ۹۱۰عرق‌فشانی آن گلعذار را دریاب
  6. غزل شمارهٔ ۹۱۱درون گنبد گردون فتنه بار مخسب
  7. غزل شمارهٔ ۹۱۲آمد سحر به خانه من یار، بی حجاب
  8. غزل شمارهٔ ۹۱۳از اشک بلبل است رگ تلخی گلاب
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.