پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۹۸۳

منزه ز لاف است حیران معنی

به مقدار دعوی است نقصان معنی

سخن کف بود بحر پرشور جان را

خموشی است مهر نمکدان معنی

سراپایت از فکر تا درنگیرد

نگردی چراغ شبستان معنی

چه پر وا کند در دل بیضه عنقا؟

چه سازد فلک ها به جولان معنی؟

ره دور معنی نهایت ندارد

رباطی است لفظ از بیابان معنی

کند کشتی لفظ را بادبانی

قلم در کفم وقت جولان معنی

فسانی است هر تیغ روشن گهر را

بود پاکی لفظ افسان معنی

به گوش آید از عرش آواز، صائب

زند تیشه چون بر رگ کان معنی

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۶۹۸۵هر چند که مهر شرم بر درج دهن داری
  2. غزل شمارهٔ ۶۹۸۶در نظر هر که داد عشق تواش سروری
  3. غزل شمارهٔ ۶۹۸۷خاک سیه روز را شمع شبستان تویی
  4. غزل شمارهٔ ۶۹۸۸حرف آن لب در میان افکنده‌ای
  5. غزل شمارهٔ ۶۹۸۹کشتی تن را شکستم یللی
  6. غزل شمارهٔ ۶۹۹۰پا به ادب نه که زخم خار نیابی
  7. غزل شمارهٔ ۶۹۹۱مرکز عیش است آن دهان که تو داری
  8. غزل شمارهٔ ۶۹۹۲ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانه‌ای
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.