پرش به محتوای اصلی
ادیب صابر ادیب صابر

رباعیات

شمارهٔ ۷۱

دف زن صنمی که سوختم در تف او

با آتش من همی نسازد خف او

تا ماند دلم چون دف او در کف او

نالنده ترم در کف او از دف او

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۳زلفی است تو را که عاشقی زاید از او
  2. شمارهٔ ۷۴گر داد جفای روزگار ای دلخواه
  3. شمارهٔ ۷۵آن شب که ز من جدا شدی ای دلخواه
  4. شمارهٔ ۷۶چشمم ز تو شکر کرد بر بینایی
  5. شمارهٔ ۷۷هستم ز جفای دوست در هر بابی
  6. شمارهٔ ۷۸از بس که کنی ده دلی و ده رایی
  7. شمارهٔ ۷۹گر هیچ به چشم یارم آزرمستی
  8. شمارهٔ ۸۰تا غایبی از چشم من ای بینایی
همه‌ی رباعیات ←

ادیب صابر درباره‌ی ادیب صابر

شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن ‌اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی د...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.