سعدی
شمارهٔ ۷۱
چو نفس آرام می‌گیرد چه در قصری چه در غاری
چو خواب آمد چه بر تختی چه در پایان دیواری
سعدی
ادامه‌ی مفردات
- شمارهٔ ۷۳تو با این لطف دلبندی چرا با ما نپیوندی
- شمارهٔ ۷۴نقاب از بهر آن باشد که بربندند روی زشت
- شمارهٔ ۷۵از دست کسی بستده هر روز عطایی
- شمارهٔ ۷۶ای گرگ نگفتمت که روزی
- شمارهٔ ۷۷کدام قوت و مردانگی و برنایی
- شمارهٔ ۷۸خدا را در فراخی خوان و در عیش و تن آسانی
- شمارهٔ ۷۹گهی کاندر بلا مانی، (ز جان و دل) خدا خوانی
- شمارهٔ ۸۰می‌میرم و همچنان نظر بر چپ و راست
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.